Emmanuel Macron to polityk, który w wieku zaledwie 39 lat został najmłodszym prezydentem w historii Francji. Jeszcze kilka miesięcy przed wyborami w 2017 roku nikt nie dawał mu szans, chociażby na wejście do drugiej tury. Jego historia pokazuje, jak błyskotliwa kariera, strategiczne decyzje i odwaga w łamaniu politycznych konwencji mogą prowadzić na sam szczyt władzy. Od bankiera inwestycyjnego przez ministerstwo gospodarki, aż po Pałac Elizejski – droga Macrona to fascynująca opowieść o ambicji i determinacji.
Początki i edukacja – fundament kariery
Emmanuel Macron urodził się 21 grudnia 1977 roku w Amiens w północnej Francji jako dziecko pary lekarzy. Jego ojciec Jean-Michel Macron był profesorem neurologii, a matka Françoise Nogués – lekarką. Ma brata Laurenta, urodzonego w 1979 roku i siostrę Estellę, urodzoną w 1982 roku. Uczył się w jezuickim liceum w Amiens, następnie w elitarnym paryskim liceum Henryka IV. To właśnie w jezuickim liceum poznał swoją przyszłą żonę Brigitte Trogneux, która była jego nauczycielką języka francuskiego. Poznał ją w wieku 15 lat, gdy ona miała 39. Rok później zaczął się ich romans. Macron studiował filozofię na Paris Nanterre University. Ukończył magisterium z zakresu spraw publicznych na Sciences Po i ukończył École nationale d’administration w 2004 roku. École nationale d’administration (ENA) to Krajowa Szkoła Administracji, w której kształcą się przyszli politycy francuscy. Ta elitarna edukacja otworzyła przed nim drzwi do najwyższych sfer francuskiej administracji i polityki.Kariera w bankowości i administracji państwowej
Po ENA wstąpił do korpusu „inspektorów finansowych” – tym tytułem obdarza się we Francji urzędników służby państwowej, przygotowanych do najrozmaitszych zadań administracyjnych. Właśnie jako inspektor finansów został członkiem powołanej przez prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego specjalnej komisji państwowej. W tym czasie zasiadał w komisji zajmującej się badaniem wzrostu gospodarczego we Francji. W 2008 roku związał się z firmą Rothschild & Cie Banque. Ta rodzinna firma działała w branży bankowości inwestycyjnej. Pracował jako bankier inwestycyjny w Rothschild & Co. Choć szczegóły jego pracy w bankowości nie są powszechnie znane, to właśnie w tym okresie zdobył doświadczenie w finansach i zbudował sieć kontaktów w świecie biznesu.W 2008 roku przeszedł do pracy w bankowości inwestycyjnej, by cztery lata później wrócić do polityki jako zastępca sekretarza generalnego Pałacu Elizejskiego
Pierwsze kroki w polityce Hollande’a
Był związany z firmą Rothschild do 2012 roku. Następnie przez dwa lata pracował jako sekretarz generalny Pałacu Elizejskiego. Prezydentem był wtedy François Hollande. Macron był starszym doradcą prezydenta Hollande’a, będąc mianowanym zastępcą sekretarza generalnego Elizejskiego przez Hollande’a po wyborach prezydenckich 2012 roku. W latach 2012–2014 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Pałacu Elizejskiego w administracji prezydenta François Hollande’a. Ewidentnie sprawdził się w roli urzędnika, bo Hollande polecił go premierowi Manuelowi Vallsowi na stanowisko ministra gospodarki, przemysłu i cyfryzacji.Minister gospodarki – przełomowy moment
Prezydent François Hollande osobiście zaproponował Emmanuelowi Macronowi najważniejszy stołek w rządzie – stanowisko ministra gospodarki, przemysłu i cyfryzacji. We Francji, gdzie sektor państwowy daje dużą część PKB kraju, ta teka to ogromna władza. Po raz pierwszy w rządzie zasiadł 26 sierpnia 2014 roku. 37-letni wówczas Emmanuel Macron stał się najmłodszym szefem tego resortu w historii. Co ciekawe, pierwsze pytanie (i warunek) 36-letniego Macrona brzmiało: „Czy będę mógł reformować?”. To pytanie pokazywało jego ambicje i determinację do wprowadzania zmian w skostniałym systemie. Był popularnym i lubianym w społeczeństwie ministrem. Dzięki rosnącemu poparciu mógł założyć własną partię En Marche!. Jego czas w ministerstwie to okres intensywnej pracy nad reformami gospodarczymi, które miały uwolnić francuski rynek od nadmiernej regulacji.Charakter i styl pracy
Otoczenie Macrona przyznaje, że łatwo góruje nad innymi, jest wyjątkowo szybki w kojarzeniu faktów i ostry w analizach. To właśnie te cechy sprawiły, że szybko zyskał reputację błyskotliwego reformatora. Sam powiedział, krytykując ślamazarne rozmowy międzypartyjne nad reformami, że kieruje się zasadą sformułowaną przez Oscara Wilde’a: „Ilekroć ludzie od razu się ze mną zgadzają, czuję, że nie mam racji”.En Marche! – własna droga do władzy
W 2016 roku założył własne centrowe ugrupowanie polityczne „En Marche!” (obecnie „La République En Marche”), z którym odniósł spektakularne zwycięstwo w wyborach prezydenckich 2017 roku. Partia powstała w 2016 roku. Był to ruch polityczny, który miał przełamać tradycyjny podział na lewicę i prawicę we francuskiej polityce. W sierpniu 2016 roku Macron zdecydował się na dymisję. Porzucił fotel ministra i zadeklarował swój start w wyborach prezydenckich 2017. To była odważna decyzja – rezygnacja z bezpiecznej pozycji ministra na rzecz niepewnej przyszłości jako kandydata niezależnego. Startował jako kandydat niezależny. W pierwszej turze zmierzył się z jedenastoma kandydatami. Kampania Macrona była nowoczesna, oparta na bezpośrednim kontakcie z wyborcami i wykorzystaniu mediów społecznościowych. Jego program łączył liberalizm gospodarczy z progresywnymi wartościami społecznymi.Wybory prezydenckie 2017 – triumf młodego polityka
Kiedy wiosną 2017 roku został rezydentem Pałacu Elizejskiego, był najmłodszym prezydentem Francji w historii. Urodzony 21 grudnia 1977 roku w Amiens, Macron szybko zyskał rozgłos jako jeden z najmłodszych przywódców w historii Francji, obejmując urząd w wieku zaledwie 39 lat. W drugiej turze wyborów Macron zdobył 66.10 proc. głosów, co dało mu pewne zwycięstwo. Został najmłodszą osobą wybraną na urząd prezydenta Francji. Pokonał Marine Le Pen z Front National, co było odczytywane jako zwycięstwo proeuropejskich sił nad populizmem.66,10% głosów w drugiej turze wyborów prezydenckich 2017 roku – tak pewne zwycięstwo odniosł 39-letni Emmanuel MacronEmmanuel Macron został zaprzysiężony na prezydenta Francji 14 maja 2017 r. Następnego dnia powołał na urząd premiera Edouarda Philippe’a z partii Republikanie, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z kanclerz Niemiec Angelą Merkel. To symboliczne gesty pokazywały jego priorytety – ponadpartyjność w kraju i wzmocnienie relacji z Niemcami w Europie.
Styl prezydentury – nowy sposób sprawowania władzy
Prezydent Francji Emmanuel Macron rozpoczął sprawowanie władzy w stylu, który wywołał nad Sekwaną skojarzenia z bonapartyzmem. Jako pierwszy prezydent w historii V Republiki wygłosił orędzie na forum Kongresu po to, by już na początku kadencji przedstawić podstawy planu rządzenia i reformę konstytucji. Młody przywódca w przeciwieństwie do dwóch swoich poprzedników świadomie podkreśla majestat władzy. Z pewnością ma charyzmę, której brakowało Hollande’owi, i nie godzi się na dewaluację autorytetu za cenę hiperobecności, co było udziałem prezydenta Sarkozy’ego.Reformy i wyzwania pierwszej kadencji
Jego przyjście do władzy w 2017 roku oznaczało nową erę w francuskiej polityce, z obietnicą reform i modernizacji. W ciągu swojego okresu sprawowania władzy, Macron musiał stawić czoła różnym kryzysom, takim jak protesty „żółtych kamizelek” oraz globalne wyzwania związane z pandemią COVID-19. Macron znany jest ze swojego proeuropejskiego stanowiska i dążenia do reform gospodarczych we Francji. Jako prezydent przeprowadził szereg kontrowersyjnych zmian, w tym reformę prawa pracy i systemu emerytalnego. Macron skoncentrował się na reformie rynku pracy oraz systemu emerytalnego, co miało na celu zwiększenie konkurencyjności Francji na arenie międzynarodowej. Jednym z jego kluczowych osiągnięć była reforma prawa pracy, która miała na celu uproszczenie przepisów i zwiększenie elastyczności rynku pracy.Reelekcja w 2022 roku – potwierdzenie zaufania
Mimo to, Macron utrzymał swoją pozycję, wygrywając reelekcję w 2022 roku, co uczyniło go pierwszym prezydentem Francji od 20 lat, któremu udało się uzyskać drugą kadencję. To historyczne osiągnięcie pokazało, że mimo kontrowersji i protestów społecznych, Emmanuel Macron potrafił utrzymać poparcie większości Francuzów. Liberałowie odetchnęli z ulgą, gdy w niedzielę 24 kwietnia wyniki exit poll pokazały znaczną przewagę Emmanuela Macrona nad Marine Le Pen. Stało się jasne, że przywódcy Francji udało się ponownie wygrać wybory prezydenckie. Ponownie zmierzył się z tą samą przeciwniczką co pięć lat wcześniej i ponownie odniósł zwycięstwo.Życie prywatne – niekonwencjonalny związek
Emmanuel Macron ożenił się z Brigitte Trogneux, która była jego nauczycielką języka francuskiego w liceum jezuickim. Brigitte Trogneux była w tym czasie zamężna i miała już trójkę dzieci. Jako najmłodszy prezydent w historii Francji został zaprzysiężony 14 maja 2017 r. Od 2007 r. żonaty z Brigitte Trogneux. Brigitte Trogneux uczyła języka francuskiego i prowadziła zajęcia teatralne, którymi żywo zainteresował się nastoletni Macron. Podobno już po pierwszej sztuce Brigitte była oczarowana jego inteligencją i sposobem bycia. Bardzo szybko Emmanuel zaproponował swojej nauczycielce wspólne pisanie sztuki teatralnej. Jak wspominała później Brigitte, młodszy chłopak zaskakiwał ją odwagą i bezpośredniością. Związek Emmanuela Macrona z Brigitte Trogneux stał się bardzo medialnym tematem. Życie prywatne francuskiej pary prezydenckiej jest często komentowane i wzbudza wiele emocji. Ich historia pokazuje, że Emmanuel Macron od młodości potrafił łamać konwencje i podążać własną ścieżką, niezależnie od opinii społecznej.Fenomen Macrona – analiza sukcesu
Droga Emmanuela Macrona do władzy to połączenie kilku kluczowych elementów. Po pierwsze – elitarne wykształcenie, które otworzyło mu drzwi do najwyższych sfer francuskiej administracji. Po drugie – doświadczenie zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, które dało mu szeroką perspektywę na problemy gospodarki. Po trzecie – umiejętność budowania własnej marki politycznej poza tradycyjnymi partiami. Anne Fulda kreśli intymny portret jednego z najważniejszych europejskich i światowych polityków, analizując równocześnie jego polityczny fenomen – postaci spoza politycznych układów. To właśnie pozycja outsidera pozwoliła mu przyciągnąć wyborców zmęczonych tradycyjnymi podziałami politycznymi. Po czwarte – odwaga w podejmowaniu ryzyka. Rezygnacja z bezpiecznej pozycji ministra na rzecz niepewnej kampanii prezydenckiej wymagała determinacji i wiary we własne możliwości. Wreszcie – umiejętność komunikacji i budowania wizerunku nowoczesnego, dynamicznego lidera, który rozumie wyzwania XXI wieku.Od inspektora finansów przez bankiera w Rothschild, zastępcę sekretarza generalnego Elizejskiego, ministra gospodarki, aż po Pałac Elizejski – wszystko w zaledwie 15 lat